Klein plezier

Tot vorig jaar zomer werkte ik voor een organisatie met de slogan ‘denk groter’. In mezelf dacht ik altijd ‘begin klein’. Ik ben niet van groots en meeslepend. Ik hoef geen B&B in het buitenland -ook niet echt origineel meer- of naar de andere kant van de wereld te reizen om geluk of mezelf te vinden. Vriendlief kent me beter dan wie ook, hem houd ik niet voor de gek.

Dit jaar ga ik meer aandacht hebben voor het kleine en positieve. Niet altijd makkelijk, maar zoals mijn moeder zegt: wie het kleine niet eert, is het grote niet wéérd. Dus vanaf nu maandelijks de kleine geluksmomenten, de dingen die goed gaan, de dingen waar ik blij van word en de dingen die gewoon leuk zijn om te melden.

Januari: een hyperactive eekhoorn in de Efteling. Een roodborstje dat voor me op een muurtje landt op het moment dat ik zeg ‘even stoppen’.  Complimenten van een brugklasser dat ik spellen en lezen zo leuk maak. Echt luisteren naar anderen en het verschil kunnen maken. Een boodschap betaald voor twee meisje, die hun geld kwijt waren bij de supermarkt. Het is trouwens niet nodig om een heel mediacircus hiervoor op te trommelen hoor; ik houd het liever onder ons😉. Lieve woorden per app van de vakantie-oppas van Tazzy. Na ruim twee maanden aan slapeloze nachten eindelijk met medicatie vrijwel een hele nacht door kunnen slapen. Je weet pas wat je mist als het er niet is. Oké, De Dijk had daarbij ‘slapen’ niet als onderwerp, maar het komt op hetzelfde neer. Met vriend knus op de bank de Dakar gekeken. Het enige ‘sportprogramma’ dat we elk jaar volgen. Zaterdagochtenden: uitslapen, croissantje, zachtgekookt eitje en cappuccino. Interesse in mijn gezondheid door de kinderen die ik begeleid. Ze vroegen allemaal -toen ik ze weer zag na twee dagen ziek te zijn geweest- hoe het met me ging en of ik weer beter was. Zo lief. Kaartjes met mooie woorden van twee collega’s die afscheid namen. Uiteten met goede vrienden. Nog steeds pareltjes van foto’s tegen komen in het archief van mijn vader.

20200131_154156

Terugblik 2019

Op 1 januari 2019 maak ik een nieuwjaarsduik in De Wereld vol Wonderen. De realiteit mag nog een dagje wachten.

20191222_194634

Een realiteit waarbij we helaas de begrafenisondernemer vaker hebben gezien dan sommige vrienden.

Een realiteit met slapeloze nachten, paniek, frustratie, verdriet en angst. Angst om niet meer te willen. Angst om niet meer te kunnen. Blijven? Gaan? Gaan? Blijven? Sollicitaties. Evenveel afwijzingen. Onzerheid.

In deze onzekere periode bloeddonor geworden en de basisopleiding Cognitieve Gedragstherapie begonnen. Wekelijks naar Arnhem. Boeken lezen. Toets. Literatuurpresentatie. Casuspresentatie. Mini N=1 verslag. Een cliënt wekelijks zien. Lukt dat naast mijn energieslurpende baan?

20191222_194848

Ik zie mezelf al falen voordat ik ben begonnen. Broerlief en goede vriendin -met eigen praktijk waar ik cliënt spreek- zeggen beide: probeer het eerst. Tevens krijg je energie van dingen die je leuk vindt. Door deze energie en de steun van een aantal collega’s blijf ik op de been.

Vriendlief vraag ik ook om hulp. Volgende keer echter eerst afstemmen wat ieder met hulp bedoelt. Zijn manier van hulp: mij met rust laten. Mijn idee van hulp: meer meehelpen in huishouden.

Realiteit is ook kiezen. Mijn keuze: gaan. Drie weken na het dichttrekken van de Fontysdeur heb ik mijn CGT opleiding behaald, een werkervaringsplek gevonden en een baan als psycholoog. Ik stap de tunnel uit, het licht in. Eerst nog…vakantie: Schotland en Luxemburg.

20191223_115545

Tijdens de groepswandelrondreis door het Noorden van Schotland loop ik alle wandelroutes, waar sommigen al snel afhaken. Ondanks mijn hoogtevrees, gebrekkige voorbereiding, insektenbeten, regen en hitte. Opgeven is geen optie. Ik haal -mede dankzij al die geweldige sponsoren- een mooi bedrag op voor KWF.

20191223_115302

Zes weken na de vakantie stop ik als werkervaringsmedewerker bij impegno. Waarom? Ik kan meer gaan werken als psycholoog bij Opdidakt. Fantastisch toch. Ik sta vol in het licht en voel de energie stromen.

Dit zorgt er ook voor dat ik sinds het najaar met mijn 84-jarige vader zijn papieren archief door kan spitten. Tijdrovend, maar ook bijzonder dat we dit samen kunnen doen. Verhalen komen boven. Oude foto’s en familiestambomen. Prachtig.

20191222_142745

Eigenlijk zijn de sprookjes uit de Wereld vol Wonderen vergelijkbaar met de realiteit: uitdagingen, bedreigingen, dood, maar ook geluk, liefde, behulpzaamheid, verbinding en hoop. En willen we niet allemaal een ‘Happy ever after’? (sorry voor het Engels ma).

Voor 2020 wens ik iedereen extra kracht om uitdagingen het hoofd te kunnen bieden. Tevredenheid met wat je hebt. Meer persoonlijke, live aandacht voor anderen en minder bezig zijn met onze mobieltjes. Herkennen van de kleine geluksmomentjes in het leven en deze waarderen. Respect voor anderen. Lef. Een goede gezondheid. En liefde.

Buikdansen

In een lange, alles bedekkende -deels doorschijnende- paarse jurk komt ze het kleine podium op. Om haar middel een goudkleurige heupgordel. Dophoedje op het hoofd. Ook goudkleurig. Net als haar halsdecoratie. Een tweekoppige band begeleidt haar. Ze beweegt zich sierlijk over het podium. In de flow van het ritme.

20191109_134510

Mijn moeder vroeg me een tijd geleden of ik mee ging naar het 25-jarig jubileum van buikdanseres ‘Naima’. Buikdansen? Van die schaarsgeklede dames? Met blote buik? En verleidelijke blik? Nee dank u, geen interesse.
Een aantal weken later zitten we samen in de auto naar ‘Naima’. Hoe flikt ons moeder dat toch?

In een volle zaal begint de avond met een interview, gevolgd door een warming up, vrij buikdansen -als in iedereen mag mee doen, moet niet- afgewisseld met optredens van ‘Naima’, meerdere van haar cursisten en een buikdansende man.

Ondanks dat ik niets om dansen geef, geniet ik. Dat komt vooral door het plezier en enthousiasme van anderen. Jong. Oud. Alle vormen en maten. Westers. Oosters. Er ontstaat een ontspannen, liefdevolle en vrolijke sfeer. Oké dat klinkt erg hippie achtig maar dat was het niet. Ik kan het niet anders omschrijven. Je moet erbij geweest zijn. Mijn vooroordelen verdwijnen in de flow van het ritme.

Vooroordeel 1: mannen kunnen niet buikdansen. Oké, in eerste instantie voelde het wat oncomfortabel om naar een buikdansende man te kijken. Maar waarom zou een man dit niet kunnen? Net zo’n belachelijk vooroordeel als dat vrouwen niet zouden kunnen inparkeren. De man gaat helemaal op in zijn dans en geniet. Net als het publiek. Uiteindelijk is dat toch de essentie.

Vooroordeel 2: mensen die buikdansen, dragen weinig kleding en hebben een blote buik. Nee dus. Ze dragen waar ze zichzelf comfortabel bij voelen. Voor de meerderheid is dat een jurk of een lange rok/broek met een shirt.

Vooroordeel 3: buikdansen is een dans om te verleiden. Ik moet je teleurstellen. Dat is vooral het Westerse beeld dat wordt weergegeven in films. Niet de werkelijkheid.

Aan het einde van de avond heb ik meer geleerd over iets waar ik uit mezelf nooit naar toe zou zijn gegaan. Dank je wel mama. Ik voel me relaxed in de flow van het ritme.

 

 

 

Hart, verstand, handen en deuren

‘Volg je hart’ werd er meerdere malen gezegd toen ik 1 juli de deur van mijn toenmalige werkgever achter me dicht trok. Leuk gezegd. Hoe doe je dat? Het is niet zo dat mijn hart met een bordje ‘volg mij’ voor me staat. Of roept:”Hé jij daar! Volg mij!” Ik heb trouwens altijd geleerd niet met een vreemde mee te gaan. Daarnaast is er niemand die mij zegt dat het de goede weg is. Of spreekt mijn verstand nu?

Een aantal maanden geleden zei iemand: ‘Heb je nu nog steeds geen andere baan op je niveau? Wat een tijdverspilling.’ Au. Toen ik erover nadacht, concludeerde ik absoluut geen tijd te hebben verspild. Ik heb meerdere lessen geleerd. Ik ben dienstbaar, maar daar zitten grenzen aan. Ik werk liever met mensen dan voor mensen. Verder blijft het menselijke gedrag me nog steeds verbazen. Daarnaast was ik nooit de Schrijversacademie gaan doen als ik deze baan niet had. Dan was ik nooit blogs gaan schrijven die jullie konden lezen en had ik nooit geweten hier zo blij van te worden. Dus.

Het vinden van een andere baan is soms ook een kwestie van geluk hebben. Geluk hebben dat je wordt uitgenodigd. Dat het klikt. Dat je de juiste ervaring hebt. Dat je voldoende ervaring hebt. Dat je kennis hebt van een specifieke doelgroep. Dat je in de juiste plaats woont. Dat iemand je de kans geeft. Er zijn zoveel factoren waar je hart, je verstand en anderen geen invloed op hebben.

De spreuk van Loesje ‘Als je loslaat, heb je twee handen vrij.’ vond ik meerdere keren terug in de wensenpot die ik bij mijn afscheid heb gekregen. Door te stoppen, had ik twee handen vrij om de kansen die op mijn pad kwamen aan te grijpen. En als de ene deur dicht gaat, gaat een andere open. Of ging er dan een raam open? Deur. Raam. Door beide kun je naar binnen. Kies. Met je gevoel. Met je verstand. Als je maar een keuze maakt waar je achter staat.

Wandelrondreis Schotland: dag 10 + 11 Tyndrum-Luss-Gretna Green-Newcastle upon Tyne-IJmuiden

Nederlandse stemmen klinken op de gang. Het is bijna 6.45u. 6.45u!? Verslapen! En dat op de laatste ochtend in Schotland. Gelukkig moeten onze tassen er als eerste uit in IJmuiden. Wat betekent dat ze als laatste de bus in moeten. Pfff. Relax. Kunnen we nog rustig ontbijten. Mijn lijf voelt de wandeling van gisteren nog, maar ik kan met trots zeggen dat ik alle wandelroutes heb gelopen en daarmee 661 euro voor KWF Kankerbestrijding heb opgehaald! Met dank aan al die lieve vrienden en familieleden, maar ook die ene reisgenoot die me na mijn verhaal spontaan een tientje gaf.

20190726_094509_001

Onze eerste stop op de terugweg is bij Loch Lomond in Luss. Dit Loch is het grootste meer in Groot-Brittannië en werd onsterfelijk door de ballade The Bonnie Banks O’ Loch Lomond. Daarnaast is het de naam van een Whisky, geproduceerd in het dorp Alexandria, dat tevens het favoriete drankje van Kapitein Haddock uit Kuifje is. De Whisky is een single malt en heeft een vale, gouden kleur. Hoe het smaakt? Vies. Aan mij heb je niets wat whisky’s betreft. Daarom heb ik het voor je opgezocht: kruidig, citrusfruit en bloemen, een zweempje honing en rook.  De geur is parfum en munt. Onduidelijk welke parfum. Langs Loch Lomond loopt ook een deel van de West Highland Way. Het plaatsje Luss is een aardig dorpje in de Laaglanden met vele pittoreske huisjes.

20190726_132924_001

 

In Gretna Green komen we rond lunchtijd aan. Ik vind het net zo’n plaatsje als Heusden of Veere in Nederland. Busladingen toeristen, maar weinig te beleven. We hebben al snel alle souvenirwinkels gezien -Baileys Fudge gekocht, jammie- en vinden nog een vrij plaatsje op een terras. Ondertussen is er een pas getrouwd stel -hij beduidend ouder dan zij, maar gelukkig lachend- dat foto’s laat maken. Mocht je niet meer weten waar Gretna Green om bekend staat, gaat er nu misschien een belletje rinkelen. Weddingbells.

20190726_134900

 

De grens nadert snel. Dag geliefd Schotland. Voordat ik het door heb, rijden we weer door het glooiende, groene Engelse landschap. Langs de resten van Hadrian’s Wall; ook mooi om te wandelen. We zijn op tijd bij de boot. Het regent en onweert op zee, maar we hebben een rustige overvaart. Als we aankomen in IJmuiden, staat de zon hoog aan de hemel. De reis is nu echt voorbij.  ‘Now I am going home’.

 

 

 

Wandelrondreis Schotland: Dag 9 Kyleakin-Spean Bridge-Caledonian Canal-Fort William-Bridge of Orchy-Tyndrum

Vandaag onze laatste wandelroute. Een stuk van de West Highland Way.  Als je van lange afstandswandelingen houdt, is dit misschien wel een uitdaging voor jou! De volledige route is 152 kilometer en loopt door de Schotse Hooglanden, van Milngavie tot Fort William. Persoonlijk ligt bij mij de grens op zo’n 10 kilometer per dag. Wij lopen het deel tussen Bridge of Orchy en Tyndrum. Elf kilometer. Wel één van de mooiste delen. Eerst moeten we er echter nog zien te komen vanaf Skye. Zo’n 116 kilometer rijden.

DSC_1514Onze eerste stop is op een parkeerplaats bij een oorlogsmonument met uitzicht op Ben Nevis (Ben=berg, voor het geval je dat nog niet wist. Hoogte Ben Nevis: 1344 m). Het Commando Memorial is een monument ter nagedachtenis aan de gevallen Britse commando’s tijdens de tweede wereldoorlog. Het monument wordt gevormd door drie bronzen beelden, in detail uitgewerkt en kijkend naar de bergen van Ben Nevis. Vlakbij ligt de Garden of Remembrance. Een cirkel met foto’s, poppy flowers (klaprozen) en teksten ter nagedachtenis aan gesneuvelde commando’s na de Tweede Wereldoorlog. Indrukwekkend. Jonge leeftijden. Terwijl er ‘en masse’ foto’s worden gemaakt, zoek ik een rustig plekje. Met mijn rug naar het monument en mijn gezicht in de zon. Ik heb deze plaats jaren geleden bezocht en het zit nog in mijn geheugen gegrift.

Volgende stop: Woollen Mill in Spean Bridge. Shoppauze. Drinkpauze. Plaspauze. Terwijl zo’n beetje alle dames richting de wc lopen, pas ik ervoor om weer in rij te moeten staan en lopen Rob en ik eerst  naar de Spar voor eten en drinken. Vervolgens nog souvenirtjes kijken bij de Woollen Mill, een terrasje pakken -het wordt met de minuut warmer- plaspauze zonder een rij kakelende dames en tot slot de bus weer in. Lang leven airco.

20190725_125521_001Na een fotostop bij het sluizencomplex van het Caledonisch Kanaal -Neptune’s staircase- rijden we naar Fort William voor een shopstop (zeg dat laatste woord eens tien keer achter elkaar). Deze stad heeft zich ontwikkeld rond verschillende strategische forten, waar tegenwoordig niet zo veel meer van over is. Het schijnt dat de naam William van onze stadhouder Willem III afkomt.

We rijden verder naar de vallei van Glencoe met The Three Sisters. Imposante bergen waar je ook kan wandelen. Het is een prachtige omgeving. Zeker de moeite waard. Dat vinden meer mensen, gezien de volle parkeerplaatsen. Glencoe is ook bekend vanwege een bloedbad dat er is aangericht. Op 13 februari 1692 werden 38 leden van de MacDonalds clan afgeslacht door de Campbells. Waarom? Er vond in die tijd een troonwisseling plaats. Onze stadhouder Willem III van Oranje werd koning en hij wilde dat de MacDonalds clan hem als koning zou erkennen. Zij kregen vervolgens een deadline voorgeschoteld. Vijf dagen na deze datum -te laat dus- gaven zij zich officieel over. Willempie hield blijkbaar niet van laatkomers. Het gaf hem het excuus om deze -naar zijn idee- Jacobitische aanhangers uit te laten roeien. Aldus geschiedde. Er is ook een nummer gemaakt over deze slachtpartij met de toepasselijke titel: The Massacre of Glencoe. Één van mijn favoriete Schotse nummers. Morbide? Nee, gewoon een goed nummer.

20190725_151751_001Naarmate we dichter bij Bridge of Orchy komen, verandert het landschap. Hoge woeste bergen maken plaats voor lage, moerassige gebieden met glooiende groene heuvels. Ondertussen is het 14.00u voordat we beginnen aan onze wandeling. De zon staat hoog aan de hemel. 30 graden. Ongekend voor Schotse begrippen. Een aantal medereizigers besluit niet te gaan wandelen in deze hitte. Verstandig. Mijn verstand is al aangetast door de warmte.

20190725_162254_001

Nee, ik kan het nu niet opgeven. Ik wandel tenslotte voor KWF. Dus hup, gaan. Gelukkig is het pad goed begaanbaar en staat er een flinke wind. Nadeel is het gebrek aan bomen. Nauwelijks schaduw. Enige verkoeling vinden we in de vorm van een stroompje langs de bergwand. Het valt me erg zwaar. Na een stuk klimmen, lukt het niet meer en ga ik erbij zitten. Gelukkig hebben twee zussen- waar we als laatste van de groep mee lopen- Dextro bij zich. Ik krabbel weer op.20190725_175424

Uiteindelijk plof ik rond 17.30u in het Muthu Ben Doran Hotel op bed. Laat mij maar het komende uur liggen. Voetjes omhoog. Mijn huid brand. Maar… ik ben niet gestoken. Morgen gaan we Schotland verlaten. Ik denk er nu nog maar niet aan.

 

 

Wandelrondreis Schotland: Dag 8 Ullapool-Glen Shiel- Portree-Kyleakin

We verlaten vandaag The Royal Hotel in Ullapool. Aan het eind van de dag zitten we in een ander hotel. Op Isle of Skye. Ben benieuwd. Natuurlijk kan je via internet erachter komen hoe elk hotel er uit ziet, maar ik laat me liever verrassen. Dan kan het altijd meevallen. Toch?

P1030986Onze eerste stop is het meest gefotografeerde kasteel van Schotland: Eilean Donan Castle. Het kasteel -stammend uit de 13e eeuw en één van de verdedigingswerken van Alexander II tegen de Denen- werd door een Engels oorlogsschip vernietigd nadat het een Jacobitisch bolwerk werd in 1719. In 1913 kocht kolonel MacRae-Gilstrap het -gevalletje ‘Bouwval gezocht’; wat zou hij ervoor hebben betaald?- en heeft het opgekalefaterd. Fotograferen/filmen is verboden. Toch zijn er mensen die ineens geen Engels meer kunnen lezen. Laat je overigens niet afschrikken door de busladingen toeristen. Het is zeker de moeite waard om er een kijkje te nemen.

20190724_144526_001We vervolgen onze weg naar het immens populaire eiland Skye. Doordat er een festival plaatsvindt -geen idee welk- kunnen we maar 1 nacht daar blijven en wordt ons oorspronkelijke programma aangepast. We bezoeken Portree, ofwel ‘Haven van de Koning’; de naam is ontleent aan Jacobus V die er in 1540 een bezoek bracht. Voor het geval je dit wilde weten. En als je dat niet wilde, weet je het nu toch. We starten met een korte pitstop bij de openbare toiletten. Met minstens 20 dames voor me duurt het wat langer dan kort. Als iedereen is geweest, maken we een wandeling van zo’n 6 kilometer.

20190724_152314Ook nu zijn de weergoden ons goed gezind. Het is een graad of 20, droog en de zon piept af en toe door de wolken heen.  Als echte toeristen maken we foto’s van de pastelkleurige huisjes in de haven. We lopen over een smal pad door 50 tinten groen langs de kust. Het water is helder. Op een gegeven moment maken we een steile klim omhoog. Met een ontploft hoofd en klotsende oksels kom ik -niet als laatste- boven op de ‘berg’ aan. Chapeau Marieke. You did it! Mijn hoogtevrees wordt steeds minder.

We hebben nog wat tijd om rond te kijken in Portree. Ook hier heb je een Royal Hotel. Één van de bekendste bezoekers zou Bonnie Prince Charlie zijn geweest. Na de slag bij Culloden werd hij geholpen door Flora McDonald. Verkleed als haar dienstmeid maakten ze de oversteek naar de Isle of Skye. Hun laatste ontmoeting zou in in de hotelbar MacNab’s Inn zijn geweest.

Na het nodige (window)shopping -vooral kijken, kijken, niet kopen- heb ik zin in een ijsco. In een klein winkeltje vinden we ‘avontuurlijke’ smaken. Ik kies voor een bolletje chocolade -omdat ik dat wel ken- iets met honing en een bolletje zwarte bes met drop.  Over die laatste ben ik nog steeds niet uit: lekker of vies. Als we op een pleintje op de bus wachten, vraagt één van onze reisgenoten of ze iets gemist heeft. Iets gemist? Ja, ben jij zwanger? Ik schiet in de lach. Nee, ik ben gewoon dik. Ha ha. Hoe komt ze daar nu bij? Blijkbaar heeft ze een deel van een gesprek tussen mij en een andere reisgenoot opgevangen over de tekst op mijn t-shirt: ‘Don’t worry there is the two of us now’. Dit kun je blijkbaar op allerlei manieren interpreteren. Maar als je Outlander hebt gezien, weet je de echte betekenis. Deze dames hebben de serie nog nooit gezien. Vandaar.

20190724_193128_001We rijden naar het King Arms Hotel in Kyleakin. Na onze spullen te hebben gedropt in de hotel(zolder)kamer genieten we buiten op een bankje nog wat van de zon. En de rust. En de stilte. Even geen massatoerisme. Heerlijk. Hoor ik je trouwens vragen hoe het met de insectenbeten is? Goed dat je het vraagt. Was het al bijna vergeten. De plekken trekken weg. Gelukkig.

 

 

 

 

Wandelrondreis Schotland: dag 7 Ullapool-Gairloch-Ullapool

Ik voel me net een kermisattractie: komt het zien, komt het zien, de vrouw met de insectenbeten! De aandacht is goed bedoeld, maar het is niet echt behulpzaam wanneer je hoort ‘Mijn zoon moet meteen naar het ziekenhuis als hij gestoken wordt door een wesp’ of ‘Zo, dat ziet er heftig uit’. Van één reisgenoot krijg ik zinvol advies: verband erom zodat het niet schuurt tijdens het wandelen.

20190901_120350Na het ontbijt rijden we 1,5 uur voor koek, koffie/thee en wc bij The Old Inn in Gairloch en beginnen daarna aan The Flowerdale Walk van zo’n 8,5 kilometer. Zeker een aanrader. Gevarieerd. Langs Loch Gairloch. Door bossen. Naar de Flowerdale Waterfall. We kunnen weer kiezen: makkelijke of moeilijke weg. Een aantal reisgenoten kiest meteen voor makkelijk. Mijn comfortzone delft opnieuw het onderspit. Er zijn wel een paar pittige klimmen -of ligt dat aan mij? De rest lijkt het gemakkelijker af te gaan- maar het is de moeite waard. We maken de afdaling over een smal pad met waterstroompjes. Nog niet zo erg dat je er natte voeten van krijgt.DSC_1285 Verderop moeten we ons een weg banen door 1,5 metershoge varens. Het pad is nauwelijks meer zichtbaar. Avontuurlijk. Ik houd mijn wandelstok omhoog zodat anderen mij nog zien. Volgende keer een oranje vlaggetje eraan vastbinden en een kapmes meenemen. Als ik maar niet door een vijandige Haggis naar beneden wordt getrokken en wordt meegesleurd. Oké Marieke, iets te veel Scifi gekeken? Verder lopen we nog over paden die in modderpoelen zijn veranderd, maar ik houd droge voeten.

20190901_120618

 

Terug bij The Old Inn krijgen we een warme maaltijd voorgeschoteld: soort Risotto met kip en een ‘speciale saus’. In eerste instantie proef ik champignons -jakkie- maar dan voert er een zoete, caramelachtige smaak de boventoon. Lekker. Als toetje krijgen we iets wat op krentencake lijkt. De smaak? Moet je echt zelf proeven, valt niet te omschrijven.

 

Omdat we tijdig terug in Ullapool zijn, kunnen we eens rondkijken in de plaats waar we 20190901_120739verblijven. Het is -volgens onze Capitool reisgids- één van de mooiste plaatsen aan de westkust. In 1788 werd het als vissershaven gebouwd. Tegenwoordig is de voornaamste activiteit de veerdienst naar Stornoway. Ik vind het een leuk plaatsje.  In een souvenirswinkeltje koop ik voor mijn broertje -oké 41 jaar is niet echt meer ‘tje’, maar hij is altijd nog jonger dan ik- en een goede vriendin onderzetters met afbeeldingen van schapen en toepasselijke teksten. Mijn oudste broer mag zich gelukkig prijzen, want hij krijgt een nieuw huisdier om voor te zorgen: een Wild Hairy Haggis. Tot slot vullen we onze voorraad Smidge aan -ook te gebruiken tegen muggen, paardenvliegen en teken; net die ene  dag dat ik het niet had gebruikt, werd ik lek geprikt. Nog even een drankje op een overdekt terras bij de haven en dan is het weer tijd voor het diner in het hotel. Morgen verlaten we het hier en rijden naar The Isle of Skye. lijk nog een drankje op een overdekt terras bij de Haven.

Wandelrondreis Schotland: Dag 6 Thurso-Tongue-Durness-Ullapool

20190825_105927In een wolk van Midges -little nasty beasties- sta ik op een trapje naast Castle Varrich. Ik  ben blij dat ik me met Smidge heb ingesmeerd tegen die kleine monstertjes. De ruïne -in vroegere tijden een Burcht waarvan niet duidelijk is door wie hij is gebouwd: Clan Mackay of door de Vikingen? -ga ik niet in. Met mijn korte beentjes de steile klim naar boven heeft me zoveel energie gekost dat ik mijn hoogtevrees niet kan onderdrukken. Het uitzicht vanaf dat trapje is al fenomenaal genoeg. Gezien de duizenden Midges blijven we niet lang hangen. Aan het eind van de weg terug zijn we welkom bij het Ben Loyal hotel voor koffie/thee en uiteraard een kuukske. Na onze lunchpakketjes te hebben ontvangen, gaan we weer verder. Nog even een blik vanaf het terras op het hooggelegen Castle Varrich. Ja Marieke, daar heb je echt naast gestaan. Onwerkelijk.

20190825_111841Als ik de bus instap, zie ik dat mijn cadeautjes voor onze reisleidster niet meer op het dashboard liggen. Mooi. Ze heeft ze gevonden. Onze volgende stop is in de buurt van Durness voor een wandeling van zo’n 7 kilometer in de miezerregen door het woeste Schotse heidelandschap. Regenjas aan en gaan. Toch zijn er meerdere reisgenoten die er niet aan beginnen. Voor mij is opgeven geen optie. We starten weer met een               -langdurige- klim; ik zal nooit een bergbeklimmer worden. Het is een desolaat gebied. Afgezien van onze voetstappen op het grindpad, de tikkende regen op mijn capuchon en zo heel af en toe een vogel hoor ik…niets. Heerlijk. Als het even windstil is, duiken de Midges echter weer op. Ze vinden aan de zijkant van mijn gezicht nog onbeschermde plekjes. Krengen. Aan het eind van de wandelroute bevindt zich Smoo Cave, een door de zee uitgeslepen grot. Hoe die er van binnen uit ziet? Geen idee. Ik kan je wel vertellen hoe de wc in de buurt eruit ziet; die bewaakt wordt door de Midges. We zijn doorweekt tot de onderbox, ik heb het koud en we hebben allebei behoefte aan iets warms te drinken. In het hotel waar de bus geparkeerd staat, drinken we koffie en thee. Geen kuukske. Ik merk dat mijn bovenarm en elleboog erg warm aan voelen. Op beide plekken ben ik gisteren gestoken door een insect. Er wordt een reisgenoot bij geroepen; zij heeft een apparaat dat een soort stroomstootjes afgeeft en wat de jeuk zou verminderen. Ik ben benieuwd.

P1030969Onze laatste stop vandaag is ‘The Royal Hotel’ in Ullapool. Is het net zo koninklijk als dat het klinkt? Jazeker! We hebben een ruime tweepersoonskamer met zelfs nog een extra slaapkamer. Hier verblijven we de komende twee nachten. Super. Eigenlijk zouden we hier één nacht slapen en dan twee op Skye, maar vanwege een festival op dat eiland zijn alle hotels volgeboekt en kunnen we daar maar één nacht blijven. In dit geval helemaal niet erg. Bij het diner vraagt de reisgenoot of haar interventie al wat heeft geholpen. Nee, sorry. Inmiddels zijn de plekken nog groter geworden. Mijn arm is ook stijf. Allergische reactie sluit ik niet uit. “Morgenmiddag kunnen we naar een arts”,  zegt de reisleidster. Zolang ik me prima voel en niet op de grond lig met een opgezwollen gezicht, denk ik dat het niet nodig is. Wat ik wel nodig heb? IJs. Om te koelen. Dus zit ik later in de bar met een doek vol ijsklontjes op mijn arm. Morgen zien we wel weer verder.

 

 

Wandelrondreis Schotland: dag 5 Thurso-John o’ Groates-Orkney: The Ness of Brodgar, Kirkwall, Orphir Bay-John o’ Groates-Thurso

Met een plaatselijke touringcar -Schotten hebben beduidend kortere benen dan wij Nederlanders- en Schotse chauffeur worden we van het hotel naar het plaatsje John o’ Groates gereden. Op één of andere manier doet deze naam me aan geiten denken. Rrraaarrr. Schijnbaar heeft het dorp zijn naam te danken aan een Hollander: Jan de Groot. Nee, niet die van de Bossche Bollen. Deze Jan verwierf in 1496 het veerrecht tussen Schotland en de Orkney-eilanden van koning hupseflups -voor degene die ook nog echt de naam van deze koning willen weten: Jacobus IV van Schotland. In de haven stappen we uit de bus en gedragen ons meteen als toeristen. Ik maak snel een paar foto’s van de ‘plaatsnaampaal’ -waar komen al die stickers vandaan? -en gekleurde huizen voordat 38 reisgenoten in beeld komen. 20190821_125155In een restaurantje koop ik een cappuccino-to-go terwijl vriendlief Rob zich vergaapt aan de uitgestalde whisky’s. Hij ziet een betaalbare -dat whisky wordt geproduceerd in Schotland betekent niet dat ze er ook goedkoper zijn dan in Nederland; de Engelsen willen er ook nog aan verdienen -maar krijgt bij de kassa te horen dat voor 12.00u er geen whisky mag worden verkocht. Het is namelijk zondag. Balen.

20190821_125227

Met het voetveer varen we naar Orkney -de eilandbewoners benadrukken hun betrekkelijke zelfstandigheid door te spreken van Orkney en niet de Orkney eilanden- en stappen daar weer in een andere touringcar (net zo weinig beenruimte). We rijden naar ‘The heart of Neolithic Orkney’ op het eiland dat ‘Mainland’ heet. Onderweg valt op dat er nauwelijks bomen zijn -yes, eindelijk verlost van de eikenprocessierups- wel struiken, heuvels en velden met (hoog)gras en bloemen.

P1030833

Na koffie/thee en het mega calorierijke Schotse Shortbread beginnen we aan onze wandeling van zo’n 4 kilometer around The Ness of Brodgar. We starten bij de Standing Stones of Stennes. Dit is een steencirkel oorspronkelijk bestaand uit 12 grote stenen, opricht rond 3000 v. Chr. en dus nog ouder dan Stonehenge. Niet ver van deze Stones of Stennes zijn de resten gevonden van zo’n 13 gebouwen uit dezelfde tijd.

P1030852We lopen de verbindingsweg over tussen het Harray Loch en Stennes Loch en als we dan de weg oversteken en langs het Stennes Loch lopen, komen we vanzelf bij de Ring of Brodgar. Oorspronkelijk stonden hier 60 stenen, maar er zijn er nog 36 van over. Ze dateren tussen 2500-3000 v. Chr. Ik vraag me altijd af hoe ze die immense stenen recht hebben kunnen zetten. Ze groeien niet uit de grond. Ik raak ze in ieder geval niet aan. Ik blijf liever in deze tijd.

P1030873Na de wandeling brengen we een bezoek aan de plaats Kirkwall. Iedereen gaat zijn/haar weg. Rob en ik lopen naar de ruïnes van de Bishop Palace & Earls Palace. Daarna wandelen we nog wat langs de graven achter de Magnus Kathedraal. Ik heb iets met oude grafzerken. We struinen door de winkelstraatjes en Rob ziet dan een Whisky die op Orkney wordt geproduceerd (Scapa) en die nog goedkoper is dan op de boot van DFDS met taxfree prijzen. Kopen! Het meest bijzondere vind ik dat hij het in een kledingwinkel kan kopen (woolen mill). We eindigen ons bezoek aan Kirkwall met een drankje op het terras aan de haven. Niet te veel alcohol, want we moeten nog een wandeling van 3,5 kilometer.

Deze wandeling is bij Orphir Bay. We beginnen bij ‘The Earl’s Bu & Church‘. Orphir Chuch -ook St. Nicholas’s Church- is een ruïne van een 12 eeuwse, ronde kerk. De vorm van de kerk zou afkomstig zijn van de Heilige Grafkerk in Jeruzalem. Kruisvaarders wilden graag een kopie van deze kerk in hun eigen land. The Earl’s Bu zouden de resten zijn van een ‘Drinking hall’.

We lopen over het kerkhof en langs de kustlijn met een prachtig uitzicht over Scapa Flow. Deze baai heeft een belangrijke rol gespeeld tijdens de 1e en 2e Wereldoorlog en was van 1904 tot 1956 de thuisbasis van de Britse Vloot. Op 16 juni 1919 werd op bevel van de eigen commandant de Duitse vloot -die hier voor anker lag- tot zinken gebracht om te voorkomen dat ze in Engelse handen zouden vallen. Vele zijn vervolgens in de jaren 20 geborgen, zo’n 8 stuks dienen tegenwoordig nog als duiklocatie. Op 14 oktober 1939 werden twee Duitse torpedo’s op het slagschip HMS Royal Oak, die in Scapa Flow lag, afgevuurd waarbij 833 opvarenden omkwamen.

DSC_0959Op aandringen van Winston Churchill werden hierna door Italiaanse krijgsgevangenen de zogenoemde ‘Churchill Barriers’ aangelegd -waaronder schepen die deels uit het water steken- waardoor de oostelijke route werd geblokkeerd. Op de terugweg naar het voetveer maakt onze buschauffeur nog een fotostop in de buurt van zo’n barrière.

Als we aan het eind van de middag de boot op gaan, is het erg bewolkt en het waait flink. Eigenlijk is het te koud om op het dek te gaan zitten. Toch doen we het. Niet snel na vertrek worden we door een bemanningslid gewezen op meerdere zeehonden. Wat een geluk!

DSC_1038