Het verhaal vormgeven: vertellen en vertonen

162317336[1]

Foto: http://penultimateword.com/editing-blogs/why-show-dont-tell-is-the-big-myth-of-fiction-writing/

Voor het overbrengen van een verhaal kun je gebruik maken van vertellen en vertonen. In het Engels tell en show. Vaak wordt er echter gezegd dat je beter gebruik kunt maken van vertonen en minder van vertellen: show don’t tell. In het Engels klinkt het wel meteen een stuk spannender dan in het Nederlands: vertonen, niet vertellen. Toch valt er voor beide manieren iets te zeggen. Maar wat is nu precies vertellen en vertonen? In de basismodule ‘Het verhaal vormgeven’ van de schrijversacademie (2015) staat hierover het volgende uitgelegd: je kunt schrijven “Sandra is boos”, dan ben je aan het vertellen. Je vat samen. Schrijf je  “Sandra rukte de keukenlade open, haalde er het bestek uit, gooide het op tafel” dan ben je aan het vertonen. Het is dan aan de lezer om conclusies te trekken. De lezen vraagt zich dan af of Sandra boos is. (Goh, zou het?)

Waar ik normaal gesproken onbewust gebruik maak van vertellen en vertonen in een verhaal, moest ik daar bij deze opdracht bewust mee aan de slag. Dat is overigens nog best lastig: iets bewust doen wat normaal automatisch gebeurt. Probeer maar eens niet te wankelen als je bewust je voeten bij het lopen één voor één neerzet (ik daag je uit, probeer het maar eens. Ik hoor graag hoe dat ging). De opdracht bij dit thema luidde dus als volgt: verzin nu eerst een nieuw personage waar je in een vertellend fragment over schrijft. In het tweede deel schrijf je een vertonend fragment dat gaat over de interactie tussen je nieuwe personage en je oorspronkelijke personage. Gebruik maximaal 350 woorden.

Voordat je mijn tekst gaat lezen, even nog ter informatie: het is grotendeels verzonnen. Wel heb ik me voor het nieuwe personage laten inspireren door een vakantieliefde van 22 jaar geleden.

‘Haar eerste grote liefde had Annemieke als 19- jarige leren kennen tijdens een zomervakantie in discotheek ‘De Hooizolder’ in Westkapelle. Martin was 25 jaar, groot en breed, had donkerblond haar en was –zoals haar vriendinnen het omschreven – ‘goddelijk’. Naast zijn aantrekkelijke voorkomen, bleek hij ook grappig, lief en galant te zijn. Annemieke was helemaal in de wolken dat hij voor haar had gekozen. Na de zomervakantie werd het wel een lange afstandsrelatie: zij in Tilburg, hij in Amsterdam. Op een vrijdag in november had Annemieke heel de dag vrij en besloot ze Martin te verrassen door eerder naar Amsterdam te rijden zodat ze er zou zijn als hij thuis kwam. Hij had haar de dag ervoor nog gebeld en gezegd dat hij heel de dag moest werken. Op het parkeerterrein voor de flat zag Annemieke echter zijn auto staan en parkeerde die van haar ernaast. Wat gespannen pakte ze de huissleutel uit haar tas, deed de flatdeur open en liep via de trappenhal naar de woning van Martin. Daar opende ze zachtjes de voordeur en liep op haar tenen de gang in. Aan de kapstok hing een voor haar onbekende jas. Op de grond zag ze een witte blouse, een zwarte spijkerbroek en zwarte Van Bommel schoenen, maat 43. Martin had maat 41 en droeg nooit een blouse. Ze pakte de schoenen en hoorde ineens een zware stem iets zeggen waar Martin erg om  moest lachen. Nadat ze de slaapkamerdeur had openrukt, zag ze een verbaasde uitdrukking op het gezicht van Martin. De schoenen gooide ze in zijn richting, terwijl ze riep: ‘Vuile klootzak!’ Annemieke draaide zich snel om, knalde de deur achter zich dicht en rende de flat uit. In de auto sjorde ze aan haar gordel. Na een diepe zucht, trok ze er wat rustiger aan zodat ze ‘m vast kon maken. Ze zette de auto in zijn achteruit, trapte het gaspedaal flink in en reed het parkeervak uit. Wat wazig zag ze ineens door de voorruit Martin in zijn badjas staan. Annemieke kneep haar ogen tot spleetjes, strekte haar armen en gaf flink gas.’

Ach ja vakantieliefdes. Die van mij zijn allemaal gestrand aan de kust in Zeeland waar ze ook zijn begonnen. Uit nieuwsgierigheid heb ik deze Martin nog een keer opgezocht op Facebook. In mijn geheugen zag hij er toch beter uit. Wat een teleurstelling

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Het verhaal vormgeven: vertellen en vertonen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s